De Vurige Woede van Kaapverdië
De laatste uitbarsting van Pico do Fogo was in 1995.
De laatste uitbarsting van Pico do Fogo was in 1995, dus wees niet te bezorgd over het woord 'vurig'. Echter, door de impact en uitdaging van deze lokale bezienswaardigheid, is de titel van een ‘vuurige woede’ daadwerkelijk terechtverdiend. Hoe dan ook, het wandelen omhoog over de steile hellingen van deze majestueuze reus is zonder twijfel een van de beste dingen om te doen in Kaapverdië.
Trots uitsteekt tegen een naadloze skyline, staat de vulkaan Fogo als de hoogste piek van de Gelegen op de eiland Fogo en stijgend tot 2.829 meter boven zeeniveau, biedt deze torenhoge tiran een verbazingwekkende, zij het iets moeilijke, wandeling naar de punt van zijn prisma-piek. En een die Sandra Westermann, van Vista Verde Tours, de welbekende oproep voelde. Hier vertelt ze over haar belonende verovering van de vurige woede van Kaapverdië....
“Ik werd opgewonden wakker om 5 uur alleen tot vreugde van mijn partner die naast me snurkte. Toen we eindelijk op Fogo aankwamen, een van de spectaculaire eilanden van Kaapverdië, wist ik welke grote uitdaging me te wachten stond.
Na een transfer van twee uur naar Cha das Caldeiras, een klein dorpje verborgen binnen een caldera van de vulkaan, kregen we onze eerste glimp te zien van de punt van het stijgende gezicht. Als de hoogste piek in Kaapverdië en de op één na hoogste vulkaan in het Noord-Atlantische gebied, bood het zicht op Fogo een adembenemend moment.
Vrolijk begeleid door onze lokale gids, konden we naar de top van deze aanzienlijke vulkaan wandelen. Wat ons het meest verbaasde tijdens de beklimming was de prachtige rust terwijl de dageraad over het eiland viel. Al wat we konden horen was het zachte getrippel van onze stappen op het lavazand en de verre kreten van een paar hanen.
Wandelend in een constante stilte voor het volgende uur, passeerden we de dorpen Portela en Bangaeira, verborgen door de diepe recessen van de donkere kraterwand. Hier legde onze gids de geschiedenis uit van hoe de laatste uitbarsting in 1995 veel culturele verwoesting veroorzaakte. Nu echter overleven dorpen zoals deze op de oogst van koffie- en appelplantages, wat helpt om het lokale leven te ondersteunen.
Tijdens onze kleine geschiedenisles gebeurde er een magisch moment; de zon kwam op boven de kraterwand en baadde het hele eiland in een warme gele gloed. Het was echt adembenemend.
Na nog eens drieënhalf uur, en terwijl onze adem kort begon te worden en onze spieren begonnen te pijnigen, bereikten we eindelijk de prisma-piek van deze indrukwekkende vulkaan. Bemoedigd door een heerlijk heldere dag, konden we kilometers ver over de buureilanden van Santiago en Maio, wat een prachtig panorama bood.
Na een paar foto's van vermoeid en triomfantelijk uitzien op de top, begonnen we onze afdaling terug naar beneden over de vulkaan, lachend en blij pratend over onze extatische beloning. Toen we de dorpen bereikten, merkte we de plotselinge verandering op, een nieuwe levensadem met vrouwen druk bezig met het wassen van kleding, kinderen die op straat speelden en mensen die op het veld werkten.
Terwijl we de wereld voorbij zagen gaan vanuit een klein lokaal café genaamd 'Ramiro', proostten we op ons succes in het veroveren van de vurige woede die de vulkaan Fogo is….”
Voor meer informatie over Kaapverdië of het beklimmen van de vulkaan Fogo, neem contact op met het lokale bureau Vista Verde Tours die je graag helpt bij het creëren van je eigen Kaapverdische reisplan.
Hoofdfoto door F H Mira(Flickr)
